Maaha obiaa!

hoihoi

De verwachte cultuurshock is dan toch maar gekomen. Naar mijn familie gaan was harder dan verwacht en met de nodige traantjes.
Het zijn super vriendelijke mensen en ze willen maar al te graag hun huis met me delen. Maar heimwee speelde me de eerste dagen parten, maar nu gaat alles al veel beter!! Ik begin gewoon te worden aan het dorpje Oyoko en de ietwat embarmelijke leefomstandigheden, zoals het ''toilet,,
Met mijn eerste lesjes twi kan ik al goeienmorgen zeggen en vragen hoe iedereen is. Want we leven rond een soort erf dat we delen met twee andere families. Een van de families is van de plaatselijke Nana (chief) en het wemelt er van de kindjes die met je willen spelen :D en je twi willen leren. Wel vermoeiend!
Alleen buiten komen durf ik nog niet echt. Ik voel me heel goed in de stad maar in het dorpje waar weeven voel ik me bekeken als een atractie. Heel de dag hoor ik Obruni Obruni (dit wil zeggen blanke) en wordt ik aangestaard of krijg ik huwelijksaanzoeken. Gelukkig heb ik genoeg broers die het voor mij opnemen :D en mij helpen. Gisteren ben ik met mijn mummy en phillip (mijn broer) gaan wimkelen voor stoffen en naar de naaister geweest, voor een jurk om naar te kerk te gaan. (gja ...we gaan hier elke zondag naar de kerk, niets aan te doen)
En ik ben ookal naar mijn school geweest waar ik volgende dinsdag ga beginnen. Ik kijk er echt al naar uit. Eergister heb ik mijn klas ontmoet en het ziet er super uit. Nu nog alleen de rest van de familie leren kennen. Ik leef met mijn jongere broer perfect en mummy in oyoko, dus we zijn met zijn drietjes. Price (een ander broer die in Accra leeft ) en mijn daddy ga ik vanavond eindelijk ontmoeten :D Spannend!!

Da was het voor nu, hou jullie op de hoogte

Bye bye